Band: |
Grimm |
Titel: |
Heksenkringen |
Jaar: |
2007 |
Soort release: |
Album |
Reviewer: |
Robert Schutte |

Met "Heksenkringen" brengt Grimm haar tweede full-length album uit. De opdracht van de CD luidt: "'Heksenkringen' is voor immer opgedragen aan onze zielsverwanten die tijdens de Spaanse inquisitie door de rooms-katholieke geestelijkheid zijn gemarteld en vermoord…". Dit geeft samen met de artwork en de naam van het album meteen het thema aan dat in het gehele album verwerkt is.
Bij het beluisteren valt direct de goede productie op. Alle instrumenten komen hierdoor goed uit de verf. Het album opent sfeervol, maar al snel slaat de verveling toe. De riffs, die op zich wel sterk zijn, worden eindeloos herhaald. Ook zijn er weinig tempowisselingen te bespeuren; de heren van Grimm houden duidelijk van mid-tempo snelheden. Helemaal ondraaglijk zijn de cleane vocalen, die er vol overtuiging uit komen, maar een kwelling zijn voor het gehoor. Af en toe zit het tegen valsheid aan, de manier van zingen is te vrolijk voor de muziek en de klemtonen worden verkeerd gelegd om de tekst uit te kunnen laten komen. Gelukkig is er ook nog een andere vocalist te horen, die met zijn screams veel goedmaakt.
"Zwarte Magie" is voor mij het enige nummer dat er in positieve zin uit springt. Vooral omdat het, op een paar 'aahs' na, instrumentaal is. In dit nummer is goed het hoge niveau van de muzikanten te merken, die sfeer en techniek perfect kunnen combineren.
Helaas is de rest van het album erg middelmatig, en voeren herhaling en voorspelbaarheid de boventoon. Aan het eind van vrijwel elk nummer is een gitaarsolo te horen; hetgeen erg plichtmatig overkomt. De titelsong bevat alles wat dit album zo onaangenaam maakt om te luisteren: de herhalingen, de troubadour-vocalen die niet meer op lijken te houden en uiteraard de geforceerde eindsolo.
Beoordeling: Zie het als kiespijn: het blijft maar doorgaan, maar je houdt de hoop dat het snel over is.