Band: |
Existence Denied |
Titel: |
All In Despair |
Jaar: |
2006 |
Soort release: |
Demo |
Reviewer: |
Geert van der Laan |

"Tijdens het Wacken open air festival in 2005 besloten enkele getalenteerde muzikanten om een band te starten, waarin ze de door hun geprefereerde muziek ten gehore konden brengen." Inmiddels heeft dat besluit geresulteerd in het schijfje dat nu voor me ligt, getiteld "All In Despair". De oorspronkelijke line-up is inmiddels veranderd doordat de drummer Albert Steenbergen, die de drum op de demo heeft ingespeeld, de band heeft verlaten. De nieuwe drummer noemt zich "Nitro" (Sanguinary). De band geeft zelf als grootste invloed het Zweedse Gothenburg geluid aan, waarmee bands als Dark Tranquillity en In Flames zo bekend zijn geworden. Deze invloeden zijn duidelijk hoorbaar aan de vele dubbele melodielijnen die de nummers bevatten, die ook wel doen denken aan de moeder der heavy metal Iron Maiden.
De slaggitaarpartijen bevatten weinig variatie en doen erg denken aan de traditionele heavy metal. Hoewel de band aangeeft veel geïnspireerd te zijn door de Zweedse death metal, klinkt de band verrassend veel op een "old-school" heavy metalband, met uitzondering van de zware grunts van zanger Dennis. Nergens klinkt de drum erg uitdagend en geeft het de voorkeur aan een "straight-forward" principe. Dat neemt niet weg dat de muziek erg lekker klinkt, en dat het geluid voor een demo goed te noemen is. Wel klinken de gitaren wat flets in sommige passages en komt de drum minder goed uit de verf.
Het eerste nummer begint rustig en sfeervol wat doet verlangen naar meer. De "cleane" zang die Dennis hier laat horen valt erg tegen. Met name zijn uitspraak van het Engels is belabberd. Zijn grunts daarentegen komen zeer overtuigend over en doet dit ietwat vergeten. De rest van het nummer hangt van zeer "catchy" melodielijnen aan elkaar.
Het tweede nummer "Existence Denied" begint vrij abrupt en was een beter begin van de demo geweest. De melodielijnen werken zeer aanstekelijk en blijven snel in je hoofd hangen. Hierop volgt "Rivals At Sea" dat begint met gesproken tekst, waarna een zeer inspiratieloos en een enigszins verveeld gitaarrifje volgt. Veel wordt goed gemaakt in het vervolg van het nummer. Wel blijft het een buitenbeentje in vergelijking met de rest van de wat sterkere nummers. Als afsluiter volgt het "Sacrifice Of Faith". Een sterke openingsriff leidt het nummer in. Rond de 3 minuten volgt een kort intermezzo waarin een soort zwaardgevecht lijkt plaats te vinden. Een sterke afsluiter van een, over het algemeen genomen, sterke demo.
Al met al is dit een zeer goede demo voor deze nieuwe band. Zo hoor je duidelijk dat het hier gaat om een groep zeer competente muzikanten. De nummers steken goed in elkaar, al is de voorspelbaarheid wel een groot nadeel. Met een betere productie, meer muzikale variatie en een echte "eigen" smoel gaan we waarschijnlijk nog veel goeds van deze band ontvangen. Ik voorzie dan ook een gouden toekomst voor deze Groningse band.