Band: |
Amesoeurs |
Titel: |
Amesoeurs |
Jaar: |
2009 |
Soort release: |
Album |
Reviewer: |
Robert Schutte |
Het eerste full-length album van Amesoeurs lijkt ook meteen het laatste te zijn, aangezien de band onlangs uit elkaar is gegaan. Met een mix van post-punk en black metal laat de Franse band elf nummers lang haar uitzonderlijke kwaliteiten zien.
Uit de biografie wordt duidelijk wat de grote inspiratiebron is voor de muziek; namelijk de urbanisatie van de samenleving. Grote gebouwen, neonlichten en de algehele toename van de industrialisatie zijn slechts enkele voorbeelden van de dingen waar deze band een afkeer van heeft. Met dit album willen de bandleden hun gevoelens van depressie en walging over de moderne wereld waaronder ze dagelijks gebukt gaan ventileren.
Mijns inziens is dat erg goed gelukt. De nummers bevatten stuk voor stuk zeer gevoelige en depressief klinkende passages. Ook de zang is wat dit betreft erg sterk: dit varieert van wanhopige uithalen tot bedrukte, ingetogen vocalen.
Net als de Franse taal, is het geluid van deze band even wennen. Dit is in mijn ogen vrij uniek. Wel zijn alle instrumenten goed te horen, en eenmaal aan het geluid gewend, is het geweldig om te horen. De composities zijn hier en daar wat eenvoudig; simpele gitaarriffs en wat standaard drum- en baswerk. Ik kan me daarom voorstellen dat het voor muzikanten niet heel interessant is om naar te luisteren, echter het gevoel en de emotie in de muziek compenseert dit in mijn ogen volledig. Bovendien is de eenvoud juist de kracht van deze muziek. Het is geweldig hoe een paar simpele noten zoveel kunnen doen; in mijn ogen is het erg knap om dat te kunnen bereiken als componist.
Een ander groot pluspunt is dat het album werkelijk nergens verveelt. Er zijn verrassende wendingen tussen sfeervolle passages en agressieve en snelle stukken. Een voorbeeld hiervan is de overgang van "I XIII V XIX XV V XXI XVIII XIX - IX XIX - IV V I IV", waarin een piano te horen is die een erg depressieve stemming oproept, naar het snelle "Trouble (Éveils Infâmes)". Dit laatste nummer zit zelf ook erg goed in elkaar; het bevat sterke riffs en perfect getimede wendingen.
De overgang in "La Reine Trayeuse", ongeveer halverwege, bezorgt mij kippenvel. Het lijkt of de hel letterlijk losbarst, met bijna onmenselijk gekrijs en een riff die de luisteraar omver blaast. Dit is in mijn ogen de beste passage op dit album. Dit alles brengt mij tot de conclusie dat het ongelooflijk zonde is dat de band niet meer bestaat. Amesoeurs laat zien dat black metal en post-punk perfect samen kunnen gaan.
Beoordeling: Ik hoop op een heel snelle reünie van deze band.
2. Les Ruches Malades
3. Heurt
4. Recueillement
5. Faux Semblants
6. I XIII V XIX XV V XXI XVIII XIX - IX XIX - IV V I IV
7. Trouble (Éveils Infâmes)
8. Video Girl
9. La Reine Trayeuse
10. Amesoeurs
11. Au Crépuscule De Nos Rêves
• Neige (gitaar/bas/vocalen)
• Fursy T. (gitaar/bas)
• Winterhalter (drums)