Concert:	Sodom Metal Night IV
Locatie:	Boelie's Pub, Winschoten
Datum:	Zaterdag 29 september 2007
Bands:	Winter Siege Existence Denied Instil Salacious Gods D.A.M.N.
Verslaggever:	Geert van der Laan

Op deze ietwat druilerige zaterdagavond rijden we richting Winschoten om aldaar de vierde editie van het "Sodom Metal festival" bij te wonen. Net twee dagen van tevoren was dit evenement uitverkocht en dus kan er worden gerekend op een volle bak publiek. Om het op tijd te redden trapt ondergetekende het gaspedaal net iets dieper in dan hij gewoon is.

Bij binnenkomst is Winter Siege reeds aan het spelen, en wat meteen opvalt is dat het gitaargeluid niet echt om over naar huis te schrijven is. Qua podiumpresentatie scheelt er ook nog al wat aan het geheel, want de meeste muzikanten staan er wat versuft bij. De bassist, die er klaarblijkelijk enorm veel lol in heeft, past qua kleding en mimiek niet echt binnen het geheel van de band.
Tussen de nummers door maakt de zanger oorlogspropaganda, hetgeen op mij een vrij komische uitwerking heeft en ik kan me tevens niet aan de indruk onttrekken dat er meer mensen zijn waarbij dit neveneffect plaatsvindt. Toch klinkt het allemaal best aardig en blijft het jammer dat, vanwege het slechte geluid, de muziek niet echt goed uit de verf komt.

Dan is het tijd voor Existence Denied om het podium te betreden. Ze starten met een instrumentaal begin, hetgeen verrast en een boeiende uitwerking heeft. Wanneer de nummers van de demo, naar eigen zeggen mini-cd, gespeeld worden, wordt duidelijk dat het publiek niet vervreemd is van het oeuvre van deze metalband. Het geluid is wel iets beter dan bij hun voorgangers, maar echt fantastisch is het nou ook weer niet. Bij de instellingen van de versterker van de sologitarist kan een vraagteken geplaatst worden. Zijn gitaargeluid is namelijk zo ongelooflijk schel, dat je er hoofdpijn aan overhoudt; dit kan vast niet de bedoeling zijn geweest!
Ook hier komt de podiumpresentatie wat statisch over. De hoofden gaan wel flink heen en weer, maar de bezieling van het spelen in een metalband is nergens waarneembaar, behalve dan bij de zanger. De uiterst snelle solo's worden met kunde gebracht, maar de passie voor de muziek komt compleet niet over. De slaggitarist kijkt af en toe wat onzeker om zich heen, alsof hij zich niet bepaald thuis lijkt te voelen op het podium.
Verder zet de band een prima set neer en lijkt het publiek het allemaal zeer te kunnen waarderen.

Instil is de volgende band die zijn entree maakt. Iedere keer als ik de naam hoor moet ik weer denken aan de klokhuisaflevering over metal, maar dit even terzijde.
De band heeft een zeer positieve en energieke uitstraling en maakt ook veel contact met het publiek. Bij deze band is het gitaargeluid erg lekker te noemen, wat wel aanvoelt als een verademing. De show is enorm energiek en biedt dus ook voldoende kijkplezier. Zo bewegen de gitaristen behoorlijk heftig met de gitaren en lopen ze wat agressief in de rondte. Tevens komen er nummers voorbij van hun laatst afgeleverde mini-cd "Stalking Death".
Instil zet een erg goede show neer. Toch beginnen de nummers na de helft van de set erg op elkaar te lijken. De mooie dubbele gitaarriedels houden de aandacht nog enigszins vast, maar de aandacht verslapt deels wel.

De black metal van Salacious Gods wordt in de zaal van Sodom Metal enorm geapprecieerd en ook ik had wel behoefte aan deze band, die qua stijl de nodige afwisseling zou kunnen bieden op deze avond. Volledig uitgedost in leren broeken en jassen, met ook het welbekende corpsepaint op de gezichten, bestormen de mannen het podium.
In het begin zijn de gitaren nauwelijks te horen, maar gelukkig wordt hier al snel verandering in gebracht en kan het feest pas echt beginnen. De show van de heren komt zeer overtuigend over en het is echt een genot om naar de losbandige sfeer op het podium te kijken. De bandleden zijn zichtbaar erg goed op elkaar ingespeeld, en de interactie onderling, net als de agressieve gezichten in combinatie met het veelvuldig uitsteken van de tongen, spreekt dan ook boekdelen.
Ook hier speelt het feit dat de nummers veel op elkaar beginnen te lijken; het gitaargeluid is een dikke brei geluid waaruit af en toe enkele melodieën te herkennen zijn. Ter afsluiting van het optreden speelt de band nog een toegift.

Wanneer een vrouw de microfoon ter hand neemt kan er vaak gerekend worden op veel belangstelling vanuit het mannelijke gedeelte van het publiek. In het geval van D.A.M.N. lijkt dat iets tegen te vallen, omdat het vooraan drukker was bij de voorgangers.
De melodische death metal die deze band produceert is niet bepaald origineel en doet verder weinig met me. De dubbele melodieën vermaken wel, maar het blijft mij een raadsel waarom deze band als hoofdact fungeert. De zangeres maakt zeker indruk qua grunts en screams, maar dit is ook niet meer heel vooruitstrevend te noemen anno 2007. Verder speelt de band gewoon goed, maar nergens blijft het boeien. Kortom: dit is niet de gehoopte afsluiter van deze, verder zeer vermakelijke avond.