Concert:	Symphony X Paradise Lost Tour
Locatie:	De Lantaarn, Hellendoorn
Datum:	Vrijdag 15 februari 2008
Bands:	Dreamscape Circus Maximus Symphony X
Verslaggever:	Tristan Sievers

Op een schemerige vrijdagavond rijden we naar Hellendoorn om de progressieve metalband Symphony X te aanschouwen, die door Europa toert om hun nieuwste album getiteld "Paradise Lost" te promoten. De bands in het voorprogramma, te weten Dreamscape en Circus Maximus, brengen ons eveneens progressieve metal.
Eenmaal aangekomen vraag ik me één ding af: hoe komt een grote band als Symphony X nu in een dorp terecht waarvan het centrum slechts bestaat uit een C1000 en een aantal kroegen? Zichtbaar weerhoudt dit dorpse karakter de mensen er niet van om in groten getale op te komen dagen. Het concert is uitverkocht, en na een kleine wachtrij kunnen we uiteindelijk naar binnen.

Bij binnenkomst is het Duitse Dreamscape al een tijdje bezig met spelen. Het is ongelooflijk dat er zoveel mensen in dit middelgrote zaaltje zijn gepropt. We staan letterlijk als sardientjes in een blik opgesteld. Maar goed, de muziek is in dit geval belangrijker dan het aantal vierkante meters ruimte dat je ter beschikking hebt.
De muziek is zoals je verwacht van een progressieve metalband: afwisselend door veel tempowisselingen, virtuoos, ruimte voor toetspartijen en daarnaast rechtoe-rechtaan headbang materiaal. De band speelt erg strak en ook aan het geluid is weinig op te merken. Enkel het volume van snare en bassdrum had naar mijn mening wel wat harder in de mix mogen staan. Daarnaast is het bassdrumgeluid ook niet echt optimaal afgesteld.
Afgezien daarvan zet de band een spetterende show neer, waarbij de zanger zelfs nog even in de lichttruss aan het plafond klimt. Het grappige aan het optreden van Dreamscape was het stemgeluid van de zanger: dat had namelijk veel weg van Phil Collins.

Na een korte pauze, waarin overigens goede muziek werd gedraaid, is het tijd voor Circus Maximus om het podium te betreden. Na een intro komen de bandleden zeer zelfverzekerd en onder luid gejuich van het publiek het podium op. Net als de band op het punt staat om met het openingsnummer te beginnen, blijken er technische problemen te zijn bij de gitarist, waarop de bandleden het podium weer verlaten. Na dit ietwat knullig ogende incident begint de band opnieuw aan haar set.
Ook deze band speelt zeer strak. Vooral de bassist en drummer laten hun technische vaardigheden blijken door complexe ritmes en accenten te spelen. De gitarist valt ietwat in herhaling en de rifjes klinken op de een of andere manier wat clichématig. Maar dat mag de pret niet drukken bij deze, tot nu toe, meer dan redelijke band. Daar komt verandering in als de zanger eenmaal op het podium verschijnt. Een groter contrast tussen muzikanten is naar mijn mening niet mogelijk.
Het is ongelooflijk hoe de zanger de muziek verpest met zijn hoog klinkende stem. Het ergste is nog dat hij blijft doorgaan met de ene uithaal na de andere. Het heeft wel wat weg van een sirene die niet meer ophoudt. Na een paar nummers op deze manier te hebben aangehoord, wordt het wel erg vervelend om nog langer naar deze band te luisteren. Dat is erg jammer, temeer omdat het probleem voor het overgrote deel bij de zanger ligt en niet zozeer bij de rest van de band.

Na te zijn bijgekomen van de behoorlijk lange set van Circus Maximus is dan eindelijk het moment aangebroken waarvoor we naar Hellendoorn zijn gekomen, namelijk: Symphony X. Na de intro "Oculus Ex Inferni" opent de band met "Set The World On Fire" van het nieuwe album "Paradise Lost". Het publiek is meteen uitzinnig en zingt uit volle borst met de nummers mee. Ook ditmaal is het geluid goed afgesteld. Alle instrumenten zijn duidelijk te horen en de muzikanten spelen erg strak. Vooral de bassist valt op door zijn geweldige performance.
Zanger Russell Allen lijkt echter aan het begin van de set niet helemaal goed bij stem te zijn. Aanvankelijk komt hij niet bij de hoge uithalen. Pas na een aantal nummers verbetert zijn stemgeluid. Dat zijn stem daarna zelfs op een afstand van veertig centimeter van de microfoon nog uit de speakers dendert, zegt wat dat betreft genoeg.
De sfeer in de zaal is zeer prettig te noemen; er is geen pit nodig om dit publiek enthousiast te krijgen. Alleen jammer dat de zaal zo vol staat, wat nog wel eens het zicht op de band belemmert. Jammer genoeg zit het nummer "The Odyssey" niet bij de setlist, waar ik eigenlijk wel op hoopte. Daarentegen komen wel alle andere bekende nummers voorbij en geeft de band ook nog eens een toegift.
Al met al kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde avond!